Mostrando entradas con la etiqueta Hora de ler. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Hora de ler. Mostrar todas las entradas

28/1/13

Resultados da Avaliación Diagnóstica e lectura


En datas recentes, a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria fixo públicos os resultados da Avaliación Diagnóstica correspondente ao curso 2011/2012 (probas realizadas a alumnado que cursaba ese ano 4º de primaria e 2º de ESO). Aínda que non é nada novo para os mediadores e as mediadoras de lectura, confirma que aquel alumnado que dedica máis TEMPO DIARIO Á LECTURA é o que obtén mellores resultados na área de competencia lingüística, sendo estas diferenzas moi acusadas no alumnado de 2º de ESO. 

Este dato avala as prácticas dos centros educativos que inclúen no seu Proxecto Lector de Centro a "hora de ler", como un tempo diario, mínimo, dedicado á lectura. E as avala, porque aínda que esta cuestión sexa obrigatoria en ensino primario (30 minutos diarios dedicado á lectura), dependendo de como se leve a cabo pode ser mesmo contraproducente. 

Pero os centros que introducen a fórmula da "lectura silenciosa sostida" ou outras fórmulas de lectura individual dun libro que se queira ler, sen ter que responder a cuestionarios nin realizar actividades  escritas (aínda que se poidan comentar e  mesmo avaliar perfectamente o alcance destas lecturas), é dicir, cando introducen a lectura por pracer en horario lectivo, están dando unha oportunidade aos nenos e nenas, aos mozos e mozas, para poder dedicarlle un tempo a ese tipo de lectura, que non teñen doado no resto do día (demasiado ruído, horarios e rutinas pouco favorables á lectura nos ámbitos familiares de moitos deles). 

Así pois, organizar unha "hora de ler" nos centros educativos é traballar pola competencia lingüística do alumnado. Sempre o foi, pero cada día que pasa existen máis argumentos a favor deste tipo de iniciativas. 


Acceso aos resultados  completos

Fonte: Hora de ler

7/11/10

HORA DE LER: lecturas para disfrutar individualmente, formación do hábito lector





Pódese vivir sen ler, abofé. Pero esta é unha opción que cada cidadán debe tomar en liberdade, nunca como consecuencia dun sistema que oculte, debilite ou faga imposible a lectura.
                                                                                                                                      Antonio Basanta
Por que ler?
Por que un tempo adicado á lectura dentro do contexto educativo?

A hora de ler concíbese como unha contribución esencial para conquerir o obxectivo xeral do PLAN LECTOR de crear lectores competentes, de  potenciar e desenrrolar no alumnado as competencias necesarias para practicar habitualmente a lectura e disfrutar lendo.Son 15 minutos tres días á semana de
LECTURA INDIVIDUAL E  SILENCIOSA de forma simultánea en todas as áreas e niveis da etapa educativa dende 2007.


18/10/10

Navegamos por mares de tinta salgada





Con bo vento comezamos a nosa travesía.
Un mar de palabras salpica á biblioteca e ás aulas que veñen de cargarse de lecturas para este outono.





30/4/10

Para que les?




Homenaxe ao libro e a lectura.

Iniciativa de Implicadas
Recopilación, selección e maquetación: O Segrel, Mesturas.
Grazas por capitanear este barco.
Grazas tamén ás persoas que chamamos a súa porta e atenderon a nosa petición.

6/2/10

Esto y ESO


Con este orixinal xogo de palabras Esto y ESO, Raúl Vacas pon título a súa última obra de poesía dirixida especialmente aos adolescentes. Obra necesaria para levar ás aulas, para abrir a curiosidade, para ler en voz alta, tamén en silencio, aos poucos, para reler ...
Collemos esa man aberta e multicolor da portada para enlazala coas nosas mans e aceptar o convite do autor:

Pasa, lector, y ocupa aquí tu asiento,
abre este libro, hojea sus materias,
siente del corazón las cosas serias,
prueba el remedio del conocimiento.

Será la geografía tu alimento,
sangre la nueva historia en tus arterias,
secundarias las fiestas y las ferias,
la biología tu mejor sustento.


Lee cada poema con paciencia,
estudia los idiomas de los besos,
las matemáticas de tu existencia,


y así, cuando conozcas tus excesos
y aprendas a vivir con otra ciencia,
podrás recomendarlo a estos y esos.


 Porque:

A literatura nos colexios debería ser unha paréntese dentro da actividade diaria, unha hora de sosego na que o alumno escoita, pensa nas súas cousas ou dorme mentres o mestre le en voz alta libros que non teñen por que seguir a disparatada orde do canon escolar.  Daniel Pennac

O luns 8 teremos a Raúl Vacas entre nós. Será unha xornada na que a poesía e a palabra respirarase no ambiente e contaminará seguro,e incluso poderá chegar a calar,  fondo, moi fondo...





6/11/09

As serpes cegas




As serpes cegas  é o libro de Banda Deseñada  que vén de acadar o Premio Nacional de Cómic do Ministerio de Cultura. A  noticia ten para nós un valor engadido ao ser un dos poucos  álbumes editados en galego que ademais forma parte do catálogo de fondos da Biblioteca.
                                                
Felipe Hernández-Cava  e Bartolomé Seguí  sitúannos  entre Nova Iorque e España no ano 1939 a través dun  emigrante que chega a América na procura dun home que incumpriu un pacto. Ao mesmo tempo que contemplamos axustes de contas, refléxanse os sucesos desa  época convulsa  e de  marcado carácter ideolóxico a través de imaxes cunha forte expresividade.

O Premio Nacional de Cómic recaiu o ano anterior en Paco Roca pola súa obra sobre o alzeimer Arrugas que poderás atopar tamén  na Biblioteca.




3/11/09

E ti, ¿que farías se contases con 15 minutos?




Dende abril de 2007 continuamos co desenvolvemento do  primeiro obxectivo do PLAN LECTOR do centro, consolidando un tempo específico para a lectura individual dentro do horario lectivo en todas as áreas e niveis da Educación Secundaria Obrigatoria. Daquela  éramos poucos os centros que iniciábamos esta andaina, pero hoxe congratulámonos de todo o contrario. Velaí tan só algunhas referencias de institutos que  fan eco nos seus blogs da posta en marha da Hora de ler.

IES ILLA DE ONS, BUEU
IES CASTRO DE BARONCELI, VERÍN
IES AUGA DA LAXE, GONDOMAR
IES RIO CABE, MONFORTE DE LEMOS
IES MARÍA SARMIENTO, VIVEIRO
IES ALEXANDRE BÓVEDA, VIGO
IES DE CATABOIS, FERROL
IES BLANCO AMOR, OURENSE
CPI SAN VICENTE de A BAÑA
. IES PINO MANSO de O PORRIÑO

  ...

Somos sabedores tamén de outros centros que  incorporan este ano esta práctica lectora. A todos eles, e en especial ao veciño IES de Vilalonga, desexarlles unha longa andadura.


Pódese vivir sen ler, abofé. Pero esta é unha opción que cada cidadán debe tomar en liberdade, nunca como consecuencia dun sistema que oculte, debilite ou faga imposible a lectura.

Antonio Basanta (FGSR)

17/7/09

Sobre poetas e poesía



Dúas obras moi diferentes para lectores con intereses desiguais; o único en común é que as dúas acaban de ser publicadas e tratan de poesía ou poetas.

Mañana no será lo que Dios quiera é unha espléndida biografía escrita por García Montero sobre o poeta ÁNGEL GONZÁLEZ a quen lle tocou vivir a guerra española e as súas consecuencias.

O libro ábrese con dúas reseñas do propio biografiado:

Recuerdo que las comidas eran aquellos días alegres, prolongadas en largas sobremesas en las que se contaban historias extraordinarias. Mi madre estaba radiante y yo feliz, admirando a mis hermanos como pocas veces volví a admirar a alguien.

A novela vai recoller gran parte da infancia do poeta e a vida en Oviedo vista por uns ollos de neno co recordo da figura do pai, morto cando el tiña tan só dous anos e o papel que os seus irmáns maiores, fieis as ideas republicanas van exercer na súa vida.

Extraña educación, en la que coincidían la libertad casi absoluta -la guerra, en algunos aspectos, deja en paz a los niños- y las servidumbres más humillantes. Pese a todas las limitaciones -enormes- que derivan de esas circunstancias, aprendimos muchas cosas importantes, a decir no (en voz baja, por supuesto, pero con inquebrantable terquedad), a no darnos por vencidos a pesar de sabernos derrotados; a arrancar ilusiones de la desesperanza; a poner precio a la belleza...

Salpicada a lectura de fotografías e poemas de Ángel Gonzalez descubrimos como a súa vida se filtra nos versos. Serva como exemplo un breve poema, dos máis coñecidos que como el mesmo nos revela, pese as apariencias é un dos seus poemas máis pudorosos pois está dedicado a súa nai e a memoria de Soledad, a rapaza de gafas que o criou, como testimonio da entrega sen límites:


Le comenté.
Me entusiasman tus ojos.
Y ella dijo.
- ¿ Te gustan solos o con rimel?
- Grandes,
respondí sin dudar.
Y me los dejó en un plato y se fue a tientas.

O poema podedes escoitalo na voz do propio autor na colección Visor, lectura recomendada na guía de verán e dispoñible na Biblioteca do centro.

No que se refiere a Makinaria de Carlos Negro vos remito ao blog Trafegando Ronseis, onde atoparedes a lectura dun poema e un acertado comentario sobre o seu contido. Obra dirixida aos lectores mozos, amantes da velocidade e o risco, cun destino que fai gala ao apelido do autor cando se actúa de forma inconsciente.
Gazas Ronsel, polo adianto.







28/6/09

Sucumbir á borracheira de tinta














Aínda que seguramente o artigo de Almudena Grandes , publicado no suplemento dominical do xornal El País a comezos de mes, non pasou desapercibido para todos os que non queremos sumarnos aos pesimistas que presaxian a desaparición do libro, non quero deixalo pasar sen incluilo nos favoritos de Bibliomanía. Non é a primeira vez que nos facemos eco da súa voz. En agosto publicamos outro artigo seu sobre o poder de contaxio da lectura, O tesouro do capitán Flint. Daquela co inicio do curso, agora co remate. Un bo broche para sucumbir a tanta borracheira de sensacións. Deleitémonos co tacto, sempre suxestivo, dun libro nas nosas mans, co seu aroma de recén estreado ou de vidas ocultas que os poseeron.

"Los libros recién hechos huelen bien, a primavera. La primavera huele a libros nuevos, esa fragancia inefable para la que no existen adjetivos ni sinónimos posibles, el olor que desprenden las flamantes cubiertas plastificadas, la intacta tirantez de los lomos adolescentes, tersos aún, sin una arruga. Los libros viejos, esos que posan sobre la piel una pátina tenaz, amarillenta, huelen igual de bien, pero su aroma es diferente. Los libros leídos huelen a vidas ajenas, misteriosas vidas de desconocidos, hombres de piel áspera, mujeres de uñas pintadas que los sostuvieron entre las manos cuando eran nuevos y olían a primavera, mientras aún desprendían el perfume de los libros recién hechos, papel, tinta y amor. Sobre todo amor.


El amor que inspiran los libros es una pasión compleja, tan difícil de explicar como la vida, a la que nutren y de la que se alimentan. El amor que reúne a un autor y a un lector alrededor de un diseño inmejorable, ese objeto tan simple y tan perfecto, tan barato, tan versátil, tan fácil de utilizar y reutilizar tantas veces, ligero, pequeño, fácil de transportar y rigurosamente dócil a la voluntad de su dueño, porque no necesita pilas, ni enchufes, porque nunca se cuelga, ni necesita actualizaciones, porque, más allá de la educación primaria, no requiere preparación alguna, y puede usarse igual debajo de la tierra y a nueve mil pies de altura –¿cómo pueden soportar los vuelos transoceánicos las personas que no leen?–, es de esos amores que le cambian la vida a cualquiera. Por eso es justo que la primavera ame los libros, que los libros se enamoren de la primavera.

Escribir un libro es inventar una isla desierta y desear apasionadamente un naufragio. Cada libro que se publica es un punto nuevo, una mota negra, redonda y diminuta, en el inabarcable azul del conocimiento, del pensamiento humano. Cada autor lo ha creado con sus playas y sus volcanes, sus ensenadas y sus peligros, sus selvas, sus desiertos. Y ha previsto que sea habitable, ha llenado sus mares de pesca y sus bosques de caza, ha escondido entre sus rocas estratégicos manantiales de agua potable, ha fecundado a conciencia sus llanuras para sembrar frutales y cocoteros, y se ha elevado a la altura de Dios, aunque haya tardado mucho más de seis días en crear todo esto y comprobar que es bueno. Después, irremediablemente humano otra vez, se ha limitado a cruzar los dedos para desear con todas sus fuerzas que un barco se hunda cerca de sus orillas, que al menos un hombre, una mujer superviviente, se deje salvar por las olas para recobrar la consciencia tumbado en la arena. A partir de ahí, todo el poder es del náufrago. De su voluntad depende que esa isla deje de estar desierta, que crezca, que se expanda, que se consolide como un continente fecundo y poderoso, o que esa mota negra, abandonada al azar de los mapas, pierda su forma, destiña su color, encoja de tamaño hasta convertirse en una sombra parda, después gris, un recuerdo borroso, frágil, polvoriento, por fin nada.

Claro que Robinson Crusoe me cambió la vida. ¿A usted no? No sabe la envidia que me da, porque eso significa que todavía podrá leerlo por primera vez. Que todavía podrá experimentar la emoción suprema de ese instante en el que Robinson sale de su cabaña, mira al suelo como todos los días, y ve en él una plantita verde, tierna, que le resulta conocida, porque es trigo, un grano de trigo que ha llegado hasta allí no se sabe bien cómo, porque él buscó afanosamente el grano que transportaba su barco sin encontrarlo jamás, y sin embargo, una sola semilla debió quedarse pegada en una tabla, en una caja, en el fondo de un saco, para desprenderse a tiempo, para caer en la tierra y recibir el agua de la lluvia, el calor del sol, hasta germinar a escondidas. ¡Oh, qué trampa sublime, oh, qué majestuoso artificio, oh, qué gloriosa osadía, oh, qué maravillosa rueda de molino, de esas que, al tragarlas, alimentan más que el pan! ¡Cuántos granos de trigo nos están esperando en todos esos libros que nos quedan por leer!

Si sale a la calle, si se deja guiar por la voluntad del sol en las mañanas lentas, perezosas, de esta primavera con prisas de verano, encontrará más de los que sea capaz de llevarse a casa en media docena de bolsas de plástico. Es posible que ahora mismo le estén llamando, que estén gritando su nombre, hasta sus apellidos, porque aunque usted no se lo crea, ya le conocen. Vaya a su encuentro, no lo dude. Mírelos, tóquelos, respírelos, sucumba a la borrachera de tinta que se desparrama desde el borde de todas las casetas de todas las ferias abiertas en casi todas las ciudades de España, y aspire su perfume. Porque los libros recién hechos huelen bien todo el año, pero cuando su olor se mezcla con el de la primavera, fabrican un aroma muy parecido al perfume de la felicidad

El País Semanal 07-06-09
Imaxes de Lali

6/5/09

Mario Benedetti: a súa voz


Desde Bibliomanía queremos engadir un eslabón máis a esta cadea de homenaxe a Mario Benedetti. A súa voz cálida apórtanos o sosego e o benestar que lle desexamos nestes momentos nos que a súa saúde é delicada.

A Fundação Saramago pensou que podíamos construir um universo Benedetti para el, que tantos momentos soube levantar em nós. Obrigado Mario, pela tua sensibilidade derramada. Estamos a acompanhar-te em todo o mundo"

Este vídeo, editado por http://www.cadeadelectores.com/ recolle a súa obra publicada en Alfaguara introducida polo recitado de poemas na propia voz do poeta.




O noso favorito: Si dios fuera mujer






Tampouco podemos esquecernos dos haikus que seleccionamos para ler alá polo mes de xaneiro. Compartimos con todos vós esta pequena escolleita coa que se abre o post.

15/4/09

Patasdepeixe:nova editorial en galego



Mesturas fainos chegar esta novidade editorial que nós recollemos para contibuir a súa difusión e como non para poder saborealo na nosa festa gastronómica do mes de abril.


Grazas, Charo, por servirnos tan delicioso manxar!!! Aquí o deixo cociñado da súa man:



A nova editorial PATASDEPEIXE edita un libro que está para comelo.


Non, esta non é a portada, é a traseira e cómpre vela antes de nada porque ten un aviso moi importante: Por favor non intente comer este libro na casa. Está ben que avisen porque o libro é tan delicioso que da gana de devoralo.
Ten aparencia dun conto infantil pero é unha historia para goce de cativos e maiores, con excelentes ilustracións, que fala dun neno que se achegou á lectura por unha indixestión de libros.
A presentación oficial do libro será en Santiago o vindeiro 29 de abril pero xa está en moitas librerías e se vos interesa podédelo pedir a editorial
Patasdepeixe .
Este é un libro mimado, primeiro produto desta nova, arriscada e fresca iniciativa editorial, eles din que é o seu primeiro peixiño, e nós desexamos que teñan moitos máis porque estamos necesitados de ter en galego contos, fantasías e realidades.
Por certo non deixedes de ler como argallaron o libro
nun proceso galego-anglo-chinés.
Publicado por MESTURAS los 4/14/2009 07:42:00

7/4/09

RECEITA DE COMO LER UN BO LIBRO

Abril asociámolo a LIBROS. Rebeca, de 1º ESO, gran lectora e amiga dos libros, envíanos esta receita para incorporar ao noso menú diario.
RECEITA DE COMO LER UN BO LIBRO
Ingredientes:
  • Un bo libro.
  • Unha estancia cómoda.
  • Un bo asento.
  • E un cerebro.

En primeiro lugar debe coller o seu libro e dirixirse á súa estancia cómoda. Asegúrese de preparar con antelación a estancia antes de comezar. A continuación sente no seu asento, póñase cómodo, é preferible que sexa un sofá cuns cantos coxíns ou unha cama quentiña, despois colla o seu libro e póñase a ler. Agora o único que ten que facer é relaxarse e deixar que a súa imaxinación faga o resto do traballo por vostede. E tanto pode porse a ler un libro de medo como un de aventuras ou do que vostede prefira. Iso non alterará nada o sabor.

Grazas, Rebeca.


Menú para o mes de abril


Como vén sendo habitual dende a BIBLIOTECA recomendamos cada mes libros relacionados coas conmemoracións e que podemos disfrutar na Hora de ler.

Neste mes de abril, expoñeranse todos os proxectos cos que estades a traballar que xiran arredor da alimentación e a gastronomía. Aquí van tres referencias a ter en conta para darnos unha boa panzada!!! Que a saboreedes!!!

22/3/09

5 motivos para ler poesía



1.- A poesía non morde, non fai dano e, aínda que hai quen pense o contrario, non é aburrida, nin romanticona, nin ridícula, nin difícil. E hai moitos tipos de poesía para que elixamos.

2.- A poesía serve para ler, cantar, gritar, recitar, rapear, musicar, declararse, rebelarse contra o mundo ou para sinxelamente rumorear suave ao oído. Tamén é un somnífero para durmir ben, unha pastilla sen química que mellora a saúde e o benestar, e relaxa ás persoas e serve, sobre todo, para explicar as razóns e as emocións que non veñen no dicionario.

3.- Os poemas son como caixas de ferramentas, valen para todo: para sentilos, manosealos, lelos, cheiralos, gardalos nun armario, ensucialos, para ligar, para polos encima da cabeza, colgalos na parede, limpalos, recortalos, reescribilos, merendalos nun bocadillo de papel, ordenalos, metelos na neveira e lelos coa cabeza mais fría, ou deixalos sobre a cama para devoralos á noite, clandestinamente, cando todos deitáronse. AdemaIs, a poesía cura enfermidades como a impaciencia, os nervios, os pés planos, os enfados, a dor de cabeza, as feridas imprevistas, as dores de amor, as indigestións, a ansiedade e algunhas gripes.

4.- A poesía está nas cousas que nos rodean a diario, na música, na amizade, no supermercado, na risa, na moto, no váter, na esperanza, na rutina, nas cousas persoais, na ruela sen saída, no mar contaminado, na tristeza, no teu barrio, no ceo cuberto, no computador, nun berro, na paisaxe, na conversación e nas rúas. Onde ti queiras.

5.- O importante da poesía non é obsesionarse con descifrala (besito tarantino), senón saber gozala, sentila, e intuíla. Na poesía reconforta sentir o seu ritmo, a súa música, a súa sonoridade, os seus xogos de palabras que por veces nos cegan, as imaxes fascinantes que nos ofrece. E tamén os seus enigmas. Poetizarse. En definitiva, facer da poesía un pracer.

5 motivos para ler poesía. FRAN ALONSO

20/3/09

Muller e poesía





A chamada xeración dos 90, renovou dous aspectos da lírica: a incorporación de mulleres poetas, e a difusión en formatos alternativos. Así, nomes como os de Olga Novo, Estíbaliz Espinosa, Emma Couceiro, María do Cebreiro, Emma Pedreira, Lupe Gómez, María Lado, Lucía Aldao ou Ana Cibeira, nacidas nas décadas dos setenta e oitenta, ou de autoras como Chus Pato, algo maiores pero coincidentes en poética, resultan fundamentais para comprender o que se escribe en Galicia, e en galego, desde a década pasada.

Unha xeración que non abandonou o formato clásico do libro —representado por Espiral Maior, e por Ablativo absoluto, de Xerais, recibindo un aluvión de premios—, e que outorgou importancia ao recital —en pubs , bares e tabernas—, e os boletíns, e a autoedición —sinónimo non de necesidade, senón de liberdade— ou as coleccións independentes e impulsadas polos propios escritores, baixo selos como Positivas, Edicións do Dragón ou Letras de Cal.

A todas elas queremos telas presentes na conmemoración do Día Internacional da Poesía que adicamos ademáis a muller.

Facer mención tamén a dúas antoloxías literarias nas que participan algunhas das poetisas citadas.

Damas negras: antoloxía poética recopilada por María do Cebreiro e que recolle cancións interpretadas por mulleres afroamericanas.

Mujeres de carne y verso onde atopamos nomes como o de Rosalía de Castro, Yolanda Castaño e Estíbaliz Espinosa que aportan a súa visión vitalista, romántica, feminista, e comprometida da existencia; voces propias que deixan a súa pegada no mellor da lírica escrita. Delas é a palabra.

Máis información en: Poesía digital; en Enfocarte, en AELG