O tempo coagulado nas páxinas do libro

Por esa biblioteca que nos une en torno ós libros,

polos bibliómanos/as que favorecen a comunicación e o traballo colaborativo,

por esa biblioteca que distribúe equitativamente a riqueza inmaterial,

polos bibliómanos/as que transitan polo interior recollendo a palabra, o pensamento, 
as experiencias, os soños e desexos..., a vida.

Por esa biblioteca que ten sempre algo que dar a todos e a cada un de nós,

polos bibliómanos/as entusiasmados en descubrir novos horizontes,

por esa biblioteca coa porta aberta, cos estantes accesibles e chea de luz, 

polos bibliómanos/as que desprenden xenerosidade e espíritu crítico.

Para todos/as vós que coagulades o tempo nas páxinas dos libros, queda aquí esta ventá aberta para poder consultar os recursos que vos sexan de utilidade, para lembrar as boas sensacións vividas, as lecturas compartidas, as opinións e reflexións vertidas nestes anos...

Porque os bibliómanos/as coma vós, podemos facernos eco das palabras de Emilio Lledó, recollidas no ensaio Los libros y la libertad :

Dos meus libros, das bibliotecas que frecuentei, aprendín o diálogo e a liberdade de pensar. Durante séculos, foron os libros os vencedores do carácter efémero da vida. Por iso foron riscados, prohibidos, queimados polos profesionais da ignorancia e a mentira. Pero seguen vivos, teñen que seguir vivos, conservando a memoria e fomentando a intelixencia."  

E así seguirá sendo: 

O tesouro é todo o que aprendestes, os libros que lestes, a cultura que adquirísedes. Ese tesouro, que levades convosco, non será detectado por ningún escáner, cruzará libremente todas as alfándegas e fronteiras, e tampouco ningún pirata nunca volo poderá arrebatar."

Manuel Vicent

                                                                                                                      Fotografías de Gregory Colbert

Versos cálidos para días de lecer

AQUEL VERÁN DIXECHES QUE ME AMABAS

Non era amor, mais ti falabas delo.

Falábasme do amor do noso selo

e que era a min soamente a quen buscabas.

Aquel verán dixeches que me amabas.

Que ansiabas de entre o amor o máis sinxelo:

percorrer cos teus beizos o meu pelo

e tocarme coma só ti me tocabas.

Aquel verán dixeches que me amabas.

Que non tiveras antes quen te amara,

nin quen te amara tanto ti tiveras.

Aquel verán dixeches que me amabas.

Dixeches que deixándome perderas

o día en que pra sempre te marchabas. Modesto Fraga

Para ver a guía completa cliquea aquí

Seguimento dos empréstitos 2012-13

Ofrécese información sobre diversos parámetros do uso que a comunidade educativa deu aos fondos, como por exemplo: cales foron os documentos máis demandados e a evolución do seu uso ao longo do presente curso escolar.

Os documentos máis demandados foron os libros, representando o 87,64% dos empréstitos solicitados, seguido dos audiovisuais cun 9,39%. Os documentos electrónicos tiveron unha demanda do 2,21% e os documentos englobados nos capítulos de documentos sonoros e outros documentos só tiveron unha demanda do 0,75%, realizándose 14 empréstitos destes capítulos en todo o curso.     

Os empréstitos totais de fondos realizados mensualmente reflíctense na seguinte gráfica:

A evolución do empréstito de fondos realizada con respecto a cursos anteriores, segue a ter unha tendencia ascendente. Así o incremento deste curso escolar, con respecto ao pasado, é dun 22,8%. Na gráfica seguinte pódese observar a evolución dos empréstitos totais ao longo dos cinco últimos cursos escolares.

Nesta outra gráfica pode verse tanto a evolución porcentual anual como a acumulada con respecto ó curso inicial de estudo.

O incremento porcentual de empréstitos realizados dende o curso 2008-2009, momento a partir do cal se dispón de datos estatísticos, foi constante curso a curso, acumulándose no curso actual un incremento do 125,98% con respecto a aquel, segundo se pon de manifesto na gráfica.

Sinalar que este incremento no número de empréstitos prodúcese a pesares de que  o número de alumnos/as matriculados no centro ven diminuíndo nos últimos cursos escolares, aínda que no presente curso houbo un pequeno incremento, do 2,33%, sobre o curso anterior. 

Análise realizada por Mª Carmen Parrado.

"Enredando versos"

O pasado xoves día 2 tivemos unha cita coa palabra, a música e as voces de Lucía Aldao, María Lado, Raúl Vacas, Ledicia Costas, Carlos Negro e García Mc...  Tamén co entusiasmo e co bo facer de Lidia, Noa e as súas compañeiras, que da man de Alberti e Manuel Antonio contaxiaron a súa frescura á rapazada.

Do mesmo xeito, unha representación de rapaces e rapazas de cada centro participante deu lectura a diversos poemas, para rematar todos xuntos con " Eu cantar, cantei" de Rosalía de Castro. 

Na segunda parte da xornada, a rúa e o mar agardaba. Un bosque de poemas, un tendal e unha botella ao mar  puxeron o remate a unha xornada de sol, luz e calor climático, pero sobre todo humano. 

+ info: EnREDandoversos

Sol, mar e lecturas en Baltar!

Así celebramos o 23 de abril. Un día espléndido de luz e historias.

Ver álbum completo

José Luis Sampedro: pensa, opina, reacciona!

"Al principio sorprende. ¿Qué pasa? ¿De qué nos alertan? El mundo gira como cada día. Vivimos en democracia, en el estado de bienestar de nuestra maravillosa civilización occidental. Aquí no hay guerra, no hay ocupación. Esto es Europa, cuna de culturas. Sí, ése es el escenario y su decorado. Pero ¿de verdad estamos en una democracia? ¿De verdad bajo ese nombre gobiernan los pueblos de muchos países? ¿O hace tiempo que se ha evolucionado de otro modo?" Fragmento do prólogo de Indignaos de Stéphane Hessel escrito por Sampedro.

Engado este texto "Por la lectura". Un máis dos seus compromisos; neste caso, coas bibliotecas aportado por Mariano Coronas.

"Cuando yo era un muchacho, en la España de 1931, vivía en Aranjuez un Maestro Nacional llamado D. Justo G. Escudero Lezamit. A punto de jubilarse, acudía a la escuela incluso los sábados por la mañana aunque no tenía clases porque allí, en un despachito que le habían cedido, atendía su biblioteca circulante. Era suya porque la había creado él solo, con libros donados por amigos, instituciones y padres de alumnos. Sus “clientes” éramos jóvenes y adultos, hombres y mujeres a quienes sólo cobraba cincuenta céntimos al mes por prestar a cada cual un libro a la semana. Allí descubrí a Dickens y a Baroja, leí a Salgari y a Karl May.

Muchos años después hice una visita a un bibliotequita de un pueblo madrileño. No parecía haber sido muy frecuentada, pero se había hecho cargo recientemente una joven titulada quien había ideado crear un rincón exclusivo para los niños con un trozo de moqueta para sentarlos. Al principio las madres acogieron la idea con simpatía porque les servía de guardería. Tras recoger a sus hijos en el colegio los dejaban allí un rato mientras terminaban de hacer sus compras, pero cuando regresaban a por ellos, no era raro que los niños, intrigados por el final, pidieran quedarse un ratito más hasta terminar el cuento que estaban leyendo. Durante la espera, las madres curioseaban, cogían algún libro, lo hojeaban y veces también ellas quedaban prendadas. Tiempo después me enteré de que la experiencia había dado sus frutos: algunas lectoras eran mujeres que nunca habían leído antes de que una simple moqueta en manos de una joven bibliotecaria les descubriera otros mundos.

Y aún más años después descubrí otro prodigio en un gran hospital de Valencia. La biblioteca de atención al paciente, con la que mitigan las largas esperas y angustias tanto de familiares como de los propios enfermos fue creada por iniciativa y voluntarismo de una empleada. Con un carrito del supermercado cargado de libros donados, paseándose por las distintas plantas, con largas peregrinaciones y luchas con la administración intentando convencer a burócratas y médicos no siempre abiertos a otras consideraciones, de que el conocimiento y el placer que proporciona la lectura puede contribuir a la curación, al cabo de los años ha logrado dotar al hospital y sus usuarios de una biblioteca con un servicio de préstamos y unas actividades que le han valido, además del prestigio y admiración de cuantos hemos pasado por ahí, un premio del gremio de libreros en reconocimiento a su labor en favor del libro.

Evoco ahora estos tres de entre los muchos ejemplos de tesón bibliotecario, al enterarme de que resurge la amenaza del préstamo de pago. Se pretende obligar a las bibliotecas a pagar 20 céntimos por cada libro prestado en concepto de canon para resarcir –eso dicen- a los autores del desgaste del préstamo. Me quedo confuso y no entiendo nada.

En la vida corriente el que paga una suma es porque:

a) obtiene algo a cambio

b) es objeto de una sanción.

Y yo me pregunto: ¿qué obtiene una biblioteca pública, una vez pagada la adquisición del libro para prestarlo? ¿O es que debe ser multada por cumplir con su misión, que es precisamente ésa, la de prestar libros y fomentar la lectura?

Por otro lado, ¿qué se les desgasta a los autores en la operación? ¿Acaso dejaron de cobrar por el libro vendido? ¿Se les leerá menos por ser lecturas prestadas? ¿Venderán menos o les servirá de publicidad el préstamo como cuando una fábrica regala muestras de sus productos?

Pero, sobre todo: ¿Se quiere fomentar la lectura? ¿Europa prefiere autores más ricos pero menos leídos? No entiendo a esa Europa mercantil. 

Personalmente prefiero que me lean y soy yo quien se siente deudor con la labor bibliotecaria en la difusión de mi obra. Sépanlo quienes, sin preguntarme, pretenden defender mis intereses de autor cargándose a las bibliotecas. He firmado en contra de esa medida en diferentes ocasiones y me uno nuevamente a la campaña".

¡NO AL PRÉSTAMO DE PAGO EN BIBLIOTECAS!

JOSÉ LUIS SAMPEDRO

Ata sempre, profesor!!!

Tempo de lectura compartida no Ceip Portonovo

O alumnado de 1ºESO achegouse un ano máis ao CEIP de Portonovo para contarlle contos aos nenos e nenas de 5 anos. Deste xeito celebramos, aínda que con algo de adianto, o día internacional da literatura infantil e xuvenil. Unha xornada inesquecible para tod@s como mostran as imaxes.

Cool Slideshows

Dedicatorias e agasallos (A Florida III )

Ver álbum completo

Como despedida deixamos testimonio escrito escribindo dedicatorias nos medallóns e no conto que queda como símbolo desta celebración na biblioteca de A Florida.   Viñémonos con bolígrafos que nos agasallaron, felices, con ganas de seguir escribindo e contando máis historias.

Comprendemos a historia ( A Florida II)

Despois da lectura os "padriños e madriñas" inician un diálogo sobre a historia que os pequenos tratan de plasmar fundamentalmente con debuxos, profundizando deste xeito un pouco máis na trama e nos personaxes do conto lido. Estamos traballando a comprensión lectora.

    

Momentos de lectura compartida en A Florida (I)

O alumnado de 2º ESO achegouse  ata o colexio de A Florida  para compartir momentos de lectura cos nenos e as nenas de 1º de Primaria. Lectura a dúas voces, pois os máis pequenos tamén quixeron demostrar que xa saben ler e contar historias. Eles mesmos escolleron este ano aos seus "padriños" e "madriñas", sorprendéndoos cun medallón feito por eles mesmos como recibimento.

O primeiro obxectivo é xenerar a confianza necesaria para entablar unha conversa que permita coñecerse mutuamente para logo poder disfrutar da historia compartida. Con esta actividade preténdese deixar unha fonda impronta no feito de ler xuntos, pero ademais contribuir a desenvolver as relacións interpersoais  e o achegamento entre os nenos e nenas de idades diferente.

Unha clase con Ángel Carracedo

O alumnado de 4º ESO da rama científica foi convidado pola Biblioteca do IES de Vilalonga para asistir á conferencia do profesor da Universidade de Compostela, Ángel Carracedo. Uns trescentos rapaces dos dous institutos xuntáronse o mércores 6 de marzo no Auditorio municipal de Miraflores para ser testemuñas dunha charla excepcional.  

Carracedo falou de investigación e de cómo ésta pode axudar a resolver os problemas da vida diaria; das aplicacións clínicas e forenses que ten a medicina xenómica, dos casos mediáticos como o caso Bretón, das enfermidades como o cancro e o lupus; da inversión dos estados en investigación... O alumnado tivo ocasión de facerlle preguntas ao profesor e incluso unha entrevista. Ángel Carracedo  recibiu o premio Fernández Latorre no 2011 pola súa traxectoria no Instituto de Medicina Legal de Santiago. 

O

Mulleres, Rosalía e Bibliotecas no 8M

Proxecto-piloto E-LBE: lectores electrónicos

O 20 de febreiro, o auditorio da Biblioteca de Galicia acolleu a presentación dun proxecto piloto para a incorporación dos lectores electrónicos nas bibliotecas escolares, E-LBE, integrado no PLAN LÍA de bibliotecas escolares, da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.

En novembro de 2012, a Dirección Xeral de Centros e Recursos Humanos realizou unha convocatoria destinada aos centros incluídos no PLAMBE. Dun total de 327 solicitudes seleccionáronse  25 centros que cumprían os requisitos da convocatoria: 

- compromisto coa biblioteca escolar (manifestado na memoria do curso anterior)

- e instalación en concellos rurais galegos. 

A nosa biblioteca foi unha das seleccionadas e contamos con 4 dispositivos de lectura electrónica que teremos que utilizar en función dos obxectivos do Proxecto Lector do Centro coa orientación  do equipo de biblioteca. 

O  proxecto busca, fundamentalmente, proporcionar ao alumnado novas experiencias de lectura. 

Á final de ano teremos que participar, mediante un formulario, na elaboración dun informe para a valoración desta experiencia.

Fonte: Asesoría Bibliotecas escolares de Galicia

+ Info: IMIT (Iniciativas de Modernización e Innovación Tecnolóxica) 

Canta, meniña gaiteira! (II)

Agora si que podemos oir as súas voces!

Canta, meniña gaiteira!!

No prólogo de Cantares gallegos, Rosalía recoñece que escribe “guiada sólo por aqueles cantares, aquelas palabras cariñosas e aqueles xiros nunca olvidados que tan doçemente resoaron nos meus oídos desd’a cuna, e que foran recollidos polo meu corazón como harencia propia.”

A Rosalía de Cantares gallegos podería definirse,en palabras do poeta Carlos Negro, como unha poeta de finísimo oído que reproduce con extrema sensibilidade “tod’aquello en fin que pola súa forma e colorido é dino de ser cantado, todo o que tuvo un eco, unha voz, un runxido por leve que fose, con tal que chegase a conmoverme.”

E así é, porque hoxe, despois de 150 anos de ser escritos, estes versos seguen a conmovernos. Na voz de Estela, Sonia e Juan; Diego e Alba; Andrea, Ana e Celia escoitamos o latexo da palabra rosaliana; tamén na de Renato, que recitou na súa lingua materna, o portugués; igualmente nas voces de Esther, Inés e Moncha, nais que forman parte do club de lectura e que compartiron con nós esta  homenaxe.  Raúl e Julio presentaron coas propias palabras de Rosalía o acto e Lucía puxo a música da súa flauta travesera como o fío conductor que ía ganduxando os versos.

O noso agradecemento.

Ver álbum completo

Sumámonos deste xeito ao chamamento da AELG aos centros de ensino de toda Galicia.

"Cantares gallegos" fronte á adversidade

Un minucioso traballo de selección realizado polas compañeiras das Zocas Faladoras e Biblioribeira cos poemas rosalianos a partir da constelación deseñada por Guadalupe Jover en torno ao eixo temático da adversidade. Un enfoque ben interesante para descubrir unha Rosalía que vai moito máis alá dos tópicos que a envolven.

Contamíname, mestúrate comigo (III)

   E tamén podemos escoitalos no vídeo editado polo profesor Manuel Hernández.

Un vaso que deberiamos seguir enchendo

 

Intento explicar aos meus alumnos as razóns e o misterio da lectura. O noventa por cento da poboación consume decote televisión: arredor de catro horas e media diarias. Os nosos rapaces e rapazas falan máis co televisor ca cos pais ou mesmo cos mestres na escola. Con tales referencias estamos a construír o mundo. Os libros son outra cousa. Fronte á pasividade no consumo da imaxe (a imaxe publicitaria e a imaxe televisiva sobre todo), a lectura é un acto individual da vontade, que accede así á información e ao coñecemento, tamén ao pracer do relato. A vida é un relato, unha longa e fascinante narración, que formulamos con palabras. Pensamos con palabras. Soñamos con palabras. Amamos con palabras.

Segundo o último Barómetro de Hábitos de Lectura e Compra de Libros en España (2012), o 59,1 % da poboación le libros. Certo que en Galicia seguimos por debaixo da media española (55,2 %), en parte polas características da nosa sociedade, moi envellecida. Pero o 61,6 % dos galegos e as galegas lectores len (tamén) en galego. Velaquí un dato impensable hai algunhas décadas. Unha vez máis podemos ver o vaso medio cheo ou medio baleiro. Neste caso, aínda que paseniñamente, o vaso segue enchendo. Unha perspectiva optimista que quero salientar, pois a inmensa maioría desa poboación amiga dos libros anda por debaixo dos vinte anos. ¡Aquí é onde hai que seguir traballando!

O que vou dicir non é nada novo: as sociedades máis prósperas, máis desenvolvidas, con máis capacidade para afrontar o futuro, tamén nestes tempos de crise e difíciles encrucilladas, son sociedades lectoras. Sociedades onde o consumo de libros (non necesariamente libros mercados, tamén existen as bibliotecas e os préstamos) constitúe unha práctica habitual, interiorizada nos individuos e nas familias. Acceso á información e ao coñecemento a través do hábito lector, recomendación que repiten todos os organismos internacionais preocupados polo crecemento e mesmo pola saúde cultural (e democrática) das sociedades. Debería preocuparnos moi seriamente a merma case que radical de recursos que se está a aplicar neste ámbito, coa supresión de dotación de bibliotecas, desaparición de apoios a campañas lectoras e á produción editorial, abandono dun espazo estratéxico que, como non ten resultados inmediatos (a formación de capital humano recolle froitos a medio e longo prazo) seica non interesa, ou non cadra tan visible na foto.

Mais os datos están aí. Os lectores aumentan, tamén os lectores en galego, produto sen dúbida das accións que, mesmo con deficiencias (podíase facer bastante máis do que se fixo), viñeron artellándose durante todos estes anos, dende o ámbito administrativo e escolar e dende o ámbito editorial. Aínda coa crise, que tanto nos abafa e tanto nos deprime, os lectores aumentan. Sobre todo as lectoras, segundo os inquéritos.

¿Imos deixar que se estrague o espazo conquistado?

O libro segue a ser a base da revolución do coñecemento, alimento crítico da intelixencia, esa fiestra luminosa que tanto necesitamos.

VÍCTOR F. FREIXANES. La Voz de Galicia.10 de febrero de 2013

                        Alumnado de 1ºESO. Hora de Ler. Clase de Lingua Castelá. Febreiro 2013

Contamíname, mestúrate comigo (II)

Afrontar o reto de educar hoxe en día, pasa por formular e desenvolver plantexamentos que atendan á diversidade de culturas presentes nas aulas, respectando as diferentes formas de entender a vida e facendo posible que, dende as diferenzas culturais recoñecidas, os alumnos e alumnas desenvolvan uns valores comúns para unha convivencia en paz, solidaria e tolerante.  

Dar a coñecer estas culturas e os países de onde provén este alumnado supón o primeiro paso para escoitalos, coñecelos e recoñecelos. Claudia, Melisa, Abigail, Lisset, Moisés, Nacho, Keisy... compartiron  xenerosamnete con todos nós, as súas lembranzas  e vivencias  do seu país natal. Foi unha experiencia gratificante de intercambio e respecto que permitiu integrar, mesturar e contaminarnos un pouco máis se cabe, o noso día a día. 

No me llames extranjera: Necesito comunicar, especialmente cuando el idioma no se entiende. No me llames extranjera: Necesito estar con otros, especialmente cuando la sociedad me hiela el corazón. No me llames extranjera: Necesito sentirme en casa, especialmente cuando los míos están tan lejos de los de ustedes. No me llames extranjera: Necesito una familia, porque la mía quedó atrás para poder trabajar para la de ustedes. No me llames extranjera: El suelo que pisamos es el mismo,  pero el mío no es "la tierra prometida". No me llames extranjera: El color de mi pasaporte es diferente,  pero el color de nuestra sangre es el mismo. No me llames extranjera: El idioma que hablo suena diferente, No me llames extranjera: Necesito comunicar                                                                World Mission Magazine

Cóntamíname, mestúrate comigo!

Claudia e Rocío son cubanas, Renato é brasileiro, Moisés e Lisset veñen de Ecuador, María Pía, Nahuel e  Nacho do Uruguai; da República Dominicana Abigail, Keisy e Margaret; Angie, Jean Pierre, Melisa e Carolina son colombianas. 

Durante estas semanas prepararon unha presentación dos seus respectivos países, amosando unha visión persoal da realidade coñecida e vivida por cada un deles. Foi un traballo colaborativo que creou lazos entre eles, que tiveron que xuntarse por nacionalidade e confrontar as súas experiencias´.